VOOR DE KINDEREN VAN DE WERELD

Toen de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in 1998 het decennium van 2001 t/m 2010 uitriep tot het Internationale Decennium voor de opbouw van een Cultuur van Vrede en Geweldloosheid voor de Kinderen van de Wereld, had niemand nog kunnen vermoeden dat we aan de vooravond stonden van wat juist het tegenovergestelde lijkt te bewerkstelligen.

Maar al te duidelijk wordt hoe hard het nodig het is dat wij alles op alles zetten om samen te werken aan een vredescultuur....en om dat te doen kan je maar het beste bij het begin beginnen:

www.vredescultuur.nl

is de website waar u actuele informatie over het platform dat in nederland opgericht is om het decennium voor een cultuur van vrede en geweldloosheid voor de kinderen van de wereld te promoten en ondersteunenen kunt vinden.

Voor meer informatie met betrekking tot het decennium:

Culture of Peace resolutie van de Algemene Vergadering van de VN

VN Actieporgramma on a Culture of Peace

Decenniumresolutie VN: A/RES/58/11

Culture of Peace website van UNESCO

Culture of Peace News Network

International Coalition for the Decade.

Nederlands Platform Vredescultuur

Nederlands Expertisecentrum Alternatieven voor Geweld

Hague Appeal for Peace

Global Campaign for Peace Education

TEKENEN???? klik hier

en ga naar: "How to take part individual"

met dank aan Brahma Kumaris voor de Nederlandse vertaling

Website Brahma Kumaris

MAY PEACE PREVAIL ON EARTH

Teller

.....een vorm van vredeseducatie:

BRIEF AAN ERASMUS:

Den Haag, 24-06-2008

Hoogst Gerespecteerde Desiderius.

In alle nederigheid biedt ik je op deze manier de kerngedachten van dit zeker niet grootste brein van Europa aan. Ik schrijf je terwijl ik volledig overdonderd ben om mijzelf ineens in de gelegenheid te vinden om je een brief te schrijven. Omdat ik zeker weet geen letter op papier te kunnen krijgen wanneer ik volledig tot me door zou laten dringen tot wie ik mij richt, neem ik de vrijheid om je te tutoyeren, want ik kán deze kans niet voorbij laten gaan zonder je de vraag te stellen die al zo lang op mijn lippen brandt..
Geraakt door de kracht die er van jouw denken uitgaat, en de moed waarmee je de wereldbevolking aanspreekt en de les leest, dook ik in de vruchten van jouw pen en stuitte daar op die ene klacht: "De Klacht van de Vrede".

Het was niet moeilijk om zelfs in deze tijd nog te identificeren met de oproep in de tekst, want nog steeds is het zo dat bij het tekenen van het ene vredesverdrag het vuur in een brandhaard elders op onze planeet alweer oplaait. De oorlog houdt nooit op; hij verplaatst alleen zijn locatie. En nog steeds zou ik het, mét de vrouwe naar wie ik vernoemd ben, van de daken willen schreeuwen: “Allen moeten samenzweren tegen de oorlog, allen hun stem tegen hem verheffen. De Vrede echter moeten zij in het openbaar en in het particuliere leven prijzen, roemen en het volk inprenten."
Maar ik wil niet zo zot zijn om alleen maar de loftrompet over je af te steken, want één vraag prikt nog steeds als een splinter in mijn respect voor jou: Zie je de inconsequentie van je geschrift? Zo duidelijk geef je aan dat de oorlog en geweld laten zien hóé ziek de mensheid is, maar hoe kan het dat jouw gruwel voor oorlog stopt bij de grenzen van Europa? Hoe kan ik de Vrede roemen, wanneer je haar grens niet verwijdert, maar slecht opschuift alsof het minder erg is wanneer de gesel van de oorlog de ruggen van onze Turkse broeders en zusters teistert. Zo lijkt de Vrede wel erg veel op de Pax Romana, of Eirènè van de Grieken, die alleen maar tussen Grieken onderling kan bestaan omdat je nu eenmaal met de Niet-Grieken, de Barbaren, per definitie in oorlog bent.

Ik heb niet veel schrijfruimte dus nu ga ik kort door de bocht uitleggen hoe je mijns inziens de angel der imperfectie uit je betoog kunt halen die de hele tekst ontkracht: Sta de oorlog nérgens toe in je betoog, echte vrede kan alleen alomtegenwoordige vrede zijn.
Me dunkt dat je dezelfde vergissing maakt als iedereen: je gelooft dat een ander ooit in staat zou kunnen zijn om jou je leven te benemen. Om te beginnen heeft die ander je dat leven ook niet gegeven, dus hoe zou die het ooit kunnen nemen? Je presenteert jezelf als een gelovige; dan mag ik toch verwachten dat je gelooft dat de Allerhoogste iedereen voor het eeuwig leven geschapen heeft. Nu, let goed op: Als dat echt zo is, dan is het toch een simpele conclusie dat moord altijd broedermoord is en dat je in de oorlog altijd je lichaam maar nooit je leven kunt verliezen.

Samenzweren tegen de oorlog kan je alleen maar doen door samen te werken voor de Vrede. Dit doe je door gezamenlijk de voedingsbodem voor onze haat, paniek en gevoelens van onveiligheid weg te nemen. Dit kan je alleen maar doen door te bestuderen wat die voedingsbodem daadwerkelijk is, en dan kom je uiteindelijk altijd bij onze werkelijke vijand die niets anders is dan onze eigen doodsangst. Deze vermomt zich maar al te graag in allerlei andere gevoelens van onveiligheid en bedreigd zijn. De grote vergissing dat sterven en doodgaan hetzelfde is, en paniek die ons verstikt wanneer we ons leven. verpletterd zien in het aangezicht van de zich naar alle kanten van het universum uitstrekkende leegte waarbinnen wij ons lijken te bevinden, maakt het mogelijk dat mensen ertoe gebracht kunnen worden om elkaar hun lichaam uit te persen. Wanneer we deze angst aan durven kijken en gaan leren om ons wat meer als volwassenen voor te bereiden op deze overgang die niemand van ons gespaard blijft, dan mogen we hopen op een toekomst waar mensen meer in vrede met hun sterfelijkheid, en dus het leven zelf, en dus uiteindelijk elkaar leven.

Werken voor vrede is als dweilen met de kraan open. Wanneer de kraan bij de achterdeur open staat, dan moeten we kunnen leren de kraan dicht te doen. Zo helpen ons de wezens van Licht die weten dat sterven geboorte is en de dood een vergissing.

Dixie

Is getekend,
Irene Hadjidakis – van Schagen